Νύχτα

Νύχτα

Όταν θα βγεις νύχτα στο δρόμο φρόντισε ξεκούρδιστο να είναι το ρολόι, που στον καρπό σου από συνήθεια φοράς. Δεν θα αντέξουν οι δείκτες τις υγρές ώρες να μετρήσουν:

Πρόσωπα της νύχτας. Νυχτερινά γυμνάσια. Οι αιώνια εξόριστοι που νύχτα περιπλανιούνται Η δωδέκατη νύχτα, το τελευταίο νυχτερινό τραμ, οι νυχτερινές παραστάσεις, οι γυναίκες της νύχτας. Η νύχτα του ασθενούς, του γήρατος, των μοναχικών ψυχών που ουρλιάζουν με το στόμα κλειστό, οι δύσκολες ώρες είναι πάντα τη νύχτα. Η νύχτα των θεατρικών ηρώων, η νύχτα του «Υπογείου» του Ντοστογιέφσκι. Η νύχτα στο κέντρο της Αθήνας. Η νύχτα των επαιτών, οι νυχτερινές τύψεις. Τα νυχτερινά όνειρα, ο ύπνος τη νύχτα, οι νυχτερινές σκοπιές των φαντάρων. Τα φαρμακεία που διανυκτερεύουν. Οι νυχτερινές βόλτες στην πόλη, η νύχτα στη Βαγδάτη. Οι νυχτερινές δολοφονίες, οι νυχτερινές βόμβες, οι νυχτερινές πυρκαγιές, ο πόλεμος τη νύχτα, η αποκάλυψη τη νύχτα. Η νυχτερινή βάρδια. Οι κραυγές της νύχτας. Ο έρωτας τη νύχτα, τα νυχτερινά φιλιά. Ο αποχωρισμός τη νύχτα. Η «Νύχτα» του Αντονιόνι. Η νύχτα μέσα μου. Η νύχτα χωρίς εσένα. Το κλάμα τη νύχτα. Ο χειμώνας και η νύχτα. Η  νύχτα του θέρους που ξεσκονίζει τα σανδάλια της. Η νύχτα στο δωμάτιό μου με αναμμένη την τηλεόραση-πορτατίφ. Τα νυχτερινά σονέτα. Η  νύχτα του σεισμού. Η νύχτα του νου. Η νύχτα σου που ψάχνει να βρει τη νύχτα σου. Τα πρόσωπά μας τη νύχτα.

Νύχτα βγήκαμε και πάλι για την κατά μόνας δοκιμασία...

Ζήσε!

Ζήσε!

Πες μου ειλικρινά, πεισματάρικο παιδί της χίμαιρας. έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν; ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη; ή να κοιτάξεις το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας; το φιλί που δίνει στα λουλούδια; ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα; ή να μυρίσεις το χώμα μετά την καταιγίδα;

ο χρόνος είναι λίγος. ζήσε, μην τρέχεις. η ζωή δεν διαρκεί για πάντα.

όταν ρωτάς κάποιον "τι κάνεις", ακούς ποτέ σου την απάντηση; όταν μιλάς σε κάποιον τον κοιτάς ποτέ στα μάτια; για την ψυχή σου ενδιαφέρθηκες ποτέ; για την ομορφιά της άνοιξης, του καλοκαιρού 

το φως, του φθινόπωρου τις μυρωδιές και του χειμώνα την αψάδα δάκρυσες ποτέ σου; την διαδρομή που κάνουν τα δάκρυα, την παρατήρησες ποτέ; σαν έρχεται το τέλος της ημέρας, ξαπλώνεις στο κρεβάτι με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου; πως "είμαι ευγνώμων για τη ζωή", το σκέφτηκες ποτέ; 

ο χρόνος είναι λίγος. ζήσε, μην τρέχεις. η ζωή δεν διαρκεί για πάντα.

είπες ποτέ στο παιδί σου "όχι, δεν προλαβαίνω σήμερα. θα το κάνουμε αύριο", χωρίς να προσέξεις μέσα στη βιασύνη σου την απογοήτευσή του; έχεις χάσει ποτέ σου έναν καλό φίλο, μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες το χρόνο να του τηλεφωνήσεις; έχασες ποτέ σου την ευκαιρία να πεις σε κάποιον «σ’ αγαπάω»; μέσα στη μέρα που τρέχει, πρόλαβες ποτέ να νοιώσεις πόσο πολύ σου λείπουν οι αγαπημένοι σου;

ο χρόνος είναι λίγος. ζήσε, μην τρέχεις. η ζωή δεν διαρκεί για πάντα.

αν δεν το συνειδητοποιήσεις είναι σαν τα γενέθλιά σου που ξέχασες και που κανείς δεν τα θυμήθηκε ποτέ. είναι σα να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες, που το πέταξες ως σκουπίδι χωρίς ποτέ να το ανοίξεις.

η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας. μην την αφήσεις να σε προσπεράσει…

 

Το έβδομο κλειδί

Το έβδομο κλειδί

Θέλω να σε δω με λιωμένη την πανοπλία που φοράς
αυτήν που με τέχνη και περισσή φροντίδα για σένα

ο Ήφαιστος ο τεχνίτης ο μέγιστος κατασκεύασε

να σε δω να παραβιάζεις τους απαράβατους κανόνες

μιας κονταρομαχίας ανελέητης και απέλπιδης

να θριματίζεις τη δυνατή ασύντριφτη ως τα τώρα ασπίδα

την τόσο περίτεχνη με τον τριπλό λαμπρό τριγύρω κύκλο

να γνωρίσω τη σάρκα από τη σάρκα σου απροστάτευτη
να κομματιάσω το γύψινο πρόπλασμα της μάσκας σου

να νοιώσω τους χτύπους της φλέβας στο γυμνό λαιμό

σαν ο αγέρας θα χαϊδεύει με πάθος τ’ άγρια μαλλιά σου

σαν η αρμύρα θα ρέει απροκάλυπτα πάνω στα μάγουλα   

σαν ακίδα αιχμηρή και διάφανη˙ κάθε ακίδα και ένας αιώνας

κάθε αιώνας αμέτρητα αγκάθια λουσμένα από σκοτάδι

να σε γεννήσω ξανά˙ λευκό σαν άσπιλο χέρι σα σύννεφο

σα σύννεφο στ’ ουρανού τ’ άχραντο κι απέραντο σεντόνι

να σε γεμίσω μ’ υπόσχεση ζωής λαμπρής και αμετάκλητης

να σε ζήσω ως πόθο ασίγαστο κλειδωμένο στους αιώνες

στου χρόνου την ατέρμονη αγκάλη να σ’ εξαγνίσω με φως

δίνοντας όρκους ιερούς στους στεφανηφόρους Ολύμπιους  

να σε λούσω μ’ αθάνατο νερό με νέκταρ να ποτίσω τα χείλη
να διαλύσω τ’ ουρανού την αχλή το μυστικό πέπλο της πείνας 

γίνομαι το έβδομο κλειδί ˙ τις άρρηκτες πόρτες σου ανοίγω

Το υπόσχομαι!

ΚΥΡΙΑΚΉ, 10 ΙΟΥΝΊΟΥ 2012

Το υπόσχομαι!

Διλλήματα. Μπερδέματα. Αποφάσεις. Βιαστικές. Της στιγμής. Τι είναι λάθος, Τι σωστό; Διχάζεσαι. Μπερδεύεσαι. Βιάζεσαι. Σκοντάφτεις. Διαλέγεις. Στην τύχη. Για να ξεμπερδεύεις. Δίχως λογική. Μετανιώνεις. Θες να γυρίσεις πίσω. Τα κάνεις χειρότερα. Δίλημμα ξανά. Προβληματίζεσαι. Αγανακτείς. Σκέφτεσαι. Τα περιπλέκεις. Τα αναλύεις. Τα κάνεις χειρότερα. Κάνεις λάθη, όλο λάθη, πολλά λάθη. Συνεχίζεις. Το αποφεύγεις. Το βρίσκεις μπροστά σου. Αγχώνεσαι. Αδιαφορείς. Θυμώνεις. Αποφασίζεις. Βιαστικά αποφασίζεις. Τα χάνεις. Το ξεχνάς. Το θυμάσαι. Στο θυμίζουν. Απ’ την αρχή. Τρέχεις. Λαχανιάζεις. Αδιέξοδο.

Αδιέξοδο;

(Ανοίγεις τα μάτια σου.  Είσαι στο κέντρο του δωματίου. Τα φώτα όλα σβηστά. Γύρω σου αναμμένα μικρά λευκά κεριά που σχηματίζουν κύκλο. Σε φωτίζει σε κυκλώνει σε πνίγει)

Κόκκινη βροχή… Γύρω και πάνω από όλα. Όσα έχω γνωρίσει, έχω κάνει, έχω δεχτεί γίνηκαν αιμάτινες σταγόνες κόκκινης βροχής. Μήπως και καλύψουν όσα δε θέλω να φανούν. Όσα άδικα άλλαξα, όσα δεν κράτησα. Κόκκινη βροχή που με βάφει στο χρώμα ενός πολέμου σκοτεινού και αμφίρροπου. Μια κόκκινη βροχή  που δε μπορεί να νοτίζει για πάντα. Θα στεγνώσει κάποτε το μουσκεμένο σώμα;

5 νύχτες νωρίτερα - 5 προηγούμενες ζωές:

Άλλαξες πλευρό στο κρεβάτι λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος. Ο δεξιός σου ώμος  βυθίστηκε στο στρώμα. Οι γοφοί έκαναν την κίνηση να έρθουν κάθετα με το υπόλοιπο σώμα. Τα γόνατα λύγισαν προς τα πίσω σχηματίζοντας ένα χώρο όπου θα μπορούσε να χωρέσει ένα άλλο, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Τ’ αριστερό χέρι έκανε μια ημικυκλική κίνηση να αγκαλιάσει. Τι; Δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Ένοιωσες το κενό αυτό να γίνεται ψυχρό ρεύμα αέρα και να διαπερνά από άκρη σε άκρη το κουλουριασμένο σώμα. Περίεργη αίσθηση.

Άφησες χέρια-κλαδιά να φυλλοβολούν σε δάση σαβάνες λιβάδια και στέπες.  Στρέφοντας το βλέμμα στις ρίζες, στις ρίζες που ξεπηδούν απ’ την υγρή γη σαν πηγές αστείρευτες. Στα δάση της βροχής που χάθηκες ψάχνοντας το μαγεμένο χώμα.

Χώμα παντού. Παντού. Θάνατος παντού. Υπόμνηση μιας αδήριτης ματαιότητας. Μοίρα αναπότρεπτη. Χώμα.  Αναπότρεπτο;

Για να είσαι ζωντανός, σου ψιθυρίζω, χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Χρειάζεται λίγο μαύρο και πολύ κόκκινο στον ορίζοντα.

Μη φοβάσαι. Αύριο θα είμαι καλά. Αύριο θα είμαστε καλά.

Το υπόσχομαι!